Η δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη

Μετὰ τὴν ἀναγγελία τῆς κατὰ τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου δολοφονικῆς ἀπόπειρας στὸ Παρίσι, ὁ Ἴων Δραγούμης, σπουδαῖος πνευματικὸς ἄνθρωπος, συλλαμβάνεται ἀπό ἄνδρες “τῶν εἰδικῶν λόχων ἀσφαλείας” τοῦ Παύλου Γύπαρη, καὶ ἐκτελεῖται ἐν ψυχρῷ στὴν μέση τοῦ δρόμου.

Ἕτσι σίγησε ἡ σάλπιγγα τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα· ὁ μεγάλος πατριώτης δὲν δίστασε, ὅταν βλέποντας τοὺς αἰώνιους “συμμάχους” καὶ “φίλους”, νὰ προβαίνουν σὲ ἀποκλεισμό τῶν ἑλληνικῶν λιμανιῶν, προκαλῶντας τὴν πείνα στοὺς Ἕλληνες καὶ τὴν ταπείνωση μὲ τὴν εἰσβολή τους καὶ τὴν κατάλυση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας, νὰ καταγγείλῃ μὲ ἐπιστολή καταπέλτη τὸ ἀπαράδεκτο τῶν ἐνεργειῶν. Χαρακτηρίστηκε ἀντικαθεστωτικὸς καὶ διώχθηκε γι’ αὐτό, μὲ τελικὴ τραγικὴ καὶ ἄδικη κατάληξη τὴν δολοφονία του. Εὐτυχῶς γιὰ τὸν ἴδιο δὲν θὰ προλάβη νὰ διαπιστώσῃ πόσο δίκιο εἶχε στὶς ἀπόψεις του. Ἡ Μικρασιατικὴ καταστροφὴ, θὰ ἦταν πιθανὸν ὁ χειρότερος θάνατος γιὰ τὸν ἴδιο.