Η συνθήκη μεταξύ Σουλιωτών και Τούρκων

Το 1822, «Υπεγράφη εν Πρεβέζη και τη οικία τού Προξένου τής Αγγλίας Μαϋέρου συνθήκη μεταξύ Σουλιωτών και τούρκων περί παραδόσεως τής Κιάφας και Ναυαρίκου εις τον Χουρσίτ Μεχμέτ πασάν».

Μετά τις μάχες τού Πέτα και τής Αγίας Ελένης, οι Σουλιώτες παρέδωσαν με συνθήκη το Σούλι στους τούρκους· θα αποχωρήσουν τον Αύγουστο τού ιδίου έτους και θα μεταναστεύσουν στα Επτάνησα. Η παραμονή τους αποδείχθηκε εξαιρετικά προβληματική, καθώς δεν είχαν την δυνατότητα να διασφαλίσουν τα προς το ζήν έναντι τής παροχής στρατιωτικών υπηρεσιών. Ζήτησαν λοιπόν την άδεια να περάσουν στην «αντίκρυ ξηρά», στον χώρο δηλαδή τής επαναστατημένης Ελλάδος, προκειμένου να εξασφαλίσουν ασφαλή τόπο εγκατάστασης και πόρους ζωής.

Μετά την κρυφή, λόγω τής επίσημης απαγόρευσης από τις αγγλικές αρχές, έξοδό τους από τα Επτάνησα και την σταδιακή, κατά μεμονωμένα άτομα, ή κατά γένη, προσέλευσή τους στον χώρο τής επαναστατημένης Ελλάδος, κυρίως στο Μεσολόγγι, ο βιοπορισμός τους και το όραμα τής επανόδου στον τόπο τους, θα ταυτιστούν με την έκβαση τής Ελληνικής Επανάστασης, στην οποία εντάσσονται πλέον, ως ένοπλα σώματα.