Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση

Σαν χθες το 1944, ολοκληρώνεται στο Μπρέτον Γούντς τού Νιού Χάμσαϊρ των ΗΠΑ, το Χρηματοπιστωτικό Συνέδριο (1-22 Ιουλίου) στο οποίο έλαβε μέρος και η Ελλάδα.

Σκοπός τού Συνεδρίου ήταν η λήψη οικονομικών ρυθμίσεων για τον μεταπολεμικό κόσμο μετά την αναμενόμενη ήττα τής Γερμανίας και τής Ιαπωνίας. Σ’ αυτό έλαβαν μέρος εμπειρογνώμονες οι οποίοι εκπροσωπούσαν 44 κράτη μεταξύ των οποίων ήταν και η Ελλάς. Κατά την διάρκειά του συντάχθηκαν δύο σχέδια· γιά την Διεθνή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (IBRD) η οποία θα χορηγούσε μακροπρόθεσμα κεφάλαια στα κράτη που χρειάζονταν επειγόντως την ξένη βοήθεια, και για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ ή IMF) το οποίο θα χρηματοδοτούσε βραχυπρόθεσμες ανισορροπίες στις διεθνείς πληρωμές, προκειμένου να σταθεροποιήσει τις συναλλαγματικές ισοτιμίες.

Η Διεθνής Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (IBRD) συστάθηκε στα τέλη τού 1945 και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), το 1946. Η προοπτική πάντως λειτουργίας των δύο αυτών μηχανισμών στηρίξεως δεν ήταν μακροπρόθεσμη, και δηλώθηκε ότι θα έπρεπε να λήξει όσο το δυνατόν συντομότερα.

Μετά το τέλος τού Β΄ Π.Π., για την Ευρώπη άρχισε μία μακρά περίοδος ανασυγκρότησης και οικονομικής ανάπτυξης έτσι ώστε να ανακάμψει. Παρά το γεγονός ότι ο χρυσός χρησίμευσε αρχικά ως βασικό αποθεματικό νόμισμα, τελικά κέρδισε έδαφος το δολάριο ως διεθνές αποθεματικό νόμισμα που συνδέεται με την τιμή τού χρυσού. Όμως το 1971 επί προεδρίας Ριχάρδου Νίξον, το σύστημα τού Μπρέτον Γούντς κατέρρευσε όταν αποφασίστηκε η διακοπή τού δεσμού ανάμεσα στο δολάριο και τον χρυσό. Ἐτσι αποφασίστηκε ότι το ένα τρίτο τού χρυσού μπορούσε να καλύψει το ποσό των δολαρίων σε ξένα χέρια. Αποτέλεσμα αυτής τής μετάβασης ήταν η εκτόξευση τής τιμής τού πετρελαίου, τραπεζικές χρεοκοπίες και πληθωρισμός και το άνοιγμα τού δρόμου για την Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση.