Ο θάνατος ενός μεγάλου ηγέτου τής Ρωμιοσύνης

Σαν σήμερα, στα 1638, κατόπιν ραδιουργιών των εν Κωνσταντινουπόλει Ιησουϊτών, ο σουλτάνος Μουράτ ο Δ΄, διατάσσει τον αποκεφαλισμό τού Οικουμενικού Πατριάρχου Κυρίλλου Λουκάρεως.

«....Ευσεβής, Φιλακόλουθος, Φιλάρετος, Φιλόχριστος εξ απαλών ονύχων, εβάδιζε ακούραστα την στενή και τεθλιμμένη οδό τού Κυρίου με φρόνημα μαρτυρικό. Ο Πατριάρχης ήταν μία μοναδική γιά την εποχή του προσωπικότητα τής Εκκλησίας, με στίλβουσα αρετή, σπάνια παιδεία και γλωσσομάθεια, έξοχη θεολογική συγκρότηση, γνήσιο πατερικό και μαρτυρικό ήθος.

Σύμφωνα με τον Trivier, "….οι μεγαλύτεροι πολιτικοί και σοφοί τής Ευρώπης επεζήτουν την φιλίαν του και ολόκληρος η Ευρώπη κατά τας αρχάς τού ΙΖ' αιώνος, αντηχεί από την φήμην των αρετών και γνώσεων τού Έλληνoς Πατριάρχου….".

Εκείνη την περίοδο έβραζε η Ανατολική Ευρώπη από τις λυσσώδεις προσπάθειες τού Βατικανού για τον προσηλυτισμό των Ορθοδόξων στο Λατινικό δόγμα, με δούρειο ίππο την Ουνία. Ο Κύριλλος Λούκαρις, αγωνίστηκε σκληρά,και ως διάκονος και ως Πατριάρχης αργότερα, αποκαλύπτοντας την καταχθόνια βατικάνια πλεκτάνη, διαφωτίζοντας κατάλληλα τούς Ορθοδόξους και προτρέποντάς τους να παραμείνουν ανενδότως πιστοί στην πνευματική τους Μάνα Ορθοδοξία, να μην προδώσουν την αλήθεια τής Εκκλησίας αποδεχόμενοι την σκοτεινή ψευδοένωση. Έτσι, το ξεχείλισμα της αξιομισθίας των Ιησουϊτών ήταν η τελική κατασυκοφάντιση τού αγίου Πατριάρχου, ως δήθεν συνεννοουμένου με τούς Κοζάκους για επανάσταση και κοινή επίθεση κατά τής οθωμανικής αυτοκρατορίας....».